Hieronim ze Strydonu

Życie


Hieronim urodził się w 331 roku w Strydonie, na granicy Panonii z Dalmacją[1].

Istnieją rozbieżności w sprawie daty urodzenia. Prosper z Akwitanii (ur. ok. 390, zm. ok. 455) podaje 331 rok. część badaczy kwestionuje tę datę na podstawie wspomnienia Hieronima, który pisał, że kiedy uczył się w szkole, zmarł cesarz Julian zaprzaniec (363 r). Przesuwają oni datę urodzenia na ok. 347 rok. Ucząc się w szkole Hieronim miałby 16 lat. Są jednakże przekazy pozwalające potwierdzić datę podawaną przez Prospera z Akwitanii. Z korespondencji pośrodku Hieronimem i Augustynem z Hippony (ur. 354) wynika, że była pośród nimi duża sprzeczność wieku, sięgająca pokolenia. od czasu 396 r. Hieronim pisze o sobie jako o starcu. tak wówczas pisano o ludziach, którzy przekroczyli 60. rok życia. Po 400 r. pojawiają się określenia "późna starość" i "niemal zniedołężniały". nareszcie niektóre wydarzenia, które Hieronim umieszczał w czasach swojego dzieciństwa są datowane na lata trzydzieste czyli początek lat czterdziestych IV wieku. Jedno z nich, zlot pośrodku Atanazym, wyraz przeciwstawny Pustelnikiem i Didymem miało lokalizacja w 338 roku[2].

Hieronim był Iliryjczykiem. mimo chrześcijańskich korzeni swoich rodziców, został ochrzczony nie prędzej dookoła 360 roku. wtedy to, w sprawie zgłębiania tajników retoryki i filozofii, udał się wespół ze swoim przyjacielem Bonozem do Rzymu, gdzie studiował poniżej opieką Eliusza Donata, utalentowanego nauczyciela gramatyki. Hieronim uczył się też języka greckiego w odmianie koine, jednakże nie myślał wówczas nadal o studiach ponad klasyczną literaturą grecką czy literaturą chrześcijańską. Przypuszcza się, że chrztu Hieronimowi udzielił głowa Kościoła Liberiusz[3].

Po kilku latach spędzonych w Rzymie, Hieronim wyruszył z Bonozem w podróż do Galii i osiadł w Trewirze "nad barbarzyńskimi na poły brzegami Renu", gdzie prawdopodobnie rozpoczął szkoła wyższa teologiczne. tam też przepisał na obiekt swojego przyjaciela Rufina interpretacja św. Hilarego do Psalmów oraz traktat De synodis. przez następne parę miesięcy, i być może nawet lat, Hieronim przebywał wespół z Rufinem w Akwilei i zaprzyjaźnił się z wieloma chrześcijanami.

Św. Hieronim w trakcie swej pracy, Domenico Ghirlandaio

Około 373 roku niektórzy z nich towarzyszyli mu w podróży przez Trację i Azję Mniejszą do północnej Syrii. W Antiochii, gdzie zatrzymał się najdłużej, zmarło dwóch towarzyszy jego podróży, i mąż samodzielnie często zapadał na poważne choroby. w ciągu jednej z nich (na przełomie 373 i 374 roku) Hieronim doznał wizji, która przesądziła o jego decyzji dotyczącej porzucenia studiów ponad literaturą świecką i poświęcenia się sprawom boskim. prawdopodobnie przez długi czas powstrzymywał się od czasu zgłębiania literatury klasycznej i rozpoczął wnikliwe szkoła wyższa ponad Pismem Świętym. działanie na owo proszek nauczający wówczas w Antiochii biskup Laodycei, Apolinary, zanim został delikwent o herezję.

Pragnienie ascetycznego życia w pokucie skłoniło Hieronima do tego, ażeby stworzyć pozór się na pewien czas na pustynię Chalkis, położoną na południowy zmierzch od czasu Antiochii. lokalizacja to, zamieszkane przez wielu pustelników zwane było syryjską Tebaidą. prawdopodobnie w czasie pobytu na pustyni Hieronim znalazł też czas na pracę naukową oraz literacką i z pomocą nawróconego Żyda podjął próbę przyswojenia sobie języka hebrajskiego. Możliwe jest, że w tym okresie Hieronim utrzymywał kontakty z Żydami przebywającymi w Antiochii i wprzódy wtedy zainteresował się Ewangelią Hebrajczyków, uważaną przez nich zbyt źródło Ewangelii wg św. Mateusza.

Po przybyciu do Antiochii w 377[4], 378 czyli 379 roku Hieronim przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Paulina, jednakże zgodził się na owo niechętnie i poniżej warunkiem, że będzie mógł nadal prowadzić ascetyczne życie. niebawem potem udał się do Konstantynopola, gdzie zatrzymał się na prawdopodobnie dwójka lata, ażeby poniżej kierunkiem Grzegorza z Nazjanu prowadzić w przyszłości swe szkoła wyższa ponad Pismem Świętym. Kolejne trójka lata (382-385) Hieronim spędził po kiedyś stopniowy w Rzymie, pozostając w bliskim kontakcie z papieżem Damazym oraz prominentnymi chrześcijanami. zrazu zaproszony tam w 382 roku na synod zwołany w sprawie zakończenia schizmy antiocheńskiej, stał się wymagany na obiekt papieża i zajął znaczące lokalizacja u jego boku.

Pośród innych obowiązków, Hieronim podjął się też rewizji łacińskiego tłumaczenia Pisma Świętego, mając zbyt podstawę nowatorski testament napisany w języku greckim oraz stary testament powstały w języku hebrajskim. W ten maniera chciał wyeliminować wyraźne rozbieżności obecne w ówczesnych tekstach zachodnich. Przed dokonanym przez niego tłumaczeniem wszystkie przekłady Starego Testamentu opierały się na Septuagincie. Jednakże, na złość apelom innych chrześcijan (łącznie z Augustynem) Hieronim zadecydował, że nie oprze swego tłumaczenia na Septuagincie, lecz na hebrajskim Starym Testamencie.

Tłumaczenie Pisma Świętego z języka greckiego na język łaciński, nazwane Wulgatą (od łac. Vulgatus – pospolity, rozpowszechniony), wyznaczyło wieloletni przebieg działalności naukowej Hieronima i zaliczane jest do jego najważniejszych osiągnięć. w ciągu trzech lat pobytu w Rzymie Hieronim jak wiadomo wywierał ważny działanie na chrześcijan, do czego, uporządkowanie ciała niespotykaną wiedzą, przyczyniło się wielce jego próba do pełnej ascezy oraz dokonanie ideału życia zakonnego.

Św. Hieronim w trakcie czytania na wsi, Giovanni Bellini

Hieronim mający obwódkę był gronem przyzwoicie urodzonych i wykształconych kobiet. Niektóre z nich, jak na przykład wdowy Marcella i Paula wespół z córkami Blezyllą i Eustochium, pochodziły z najszlachetniejszych rodzin. Wykazywana przez te kobiety zainteresowanie prowadzenia życia zakonnego oraz bezlitosna krytyka skierowana przez Hieronima przeciw trybowi życia świeckich duchownych wywołały narastającą zazdrość wśród kleru i jego popleczników. Niedługo po śmierci Damazego (10 grudnia 384 r.) i utracie niezbędnego poparcia, w rezultacie przeprowadzonego przez rzymskie duchowieństwo dochodzenia i oskarżeniach o niestosowne układy z wdową Paulą, Hieronim został zmuszony do porzucenia stanowiska, które zajmował w Rzymie.

W sierpniu 385 roku Hieronim wespół ze swoim bratem Paulinem i kilkoma przyjaciółmi wrócił do Antiochii. raczej później dołączyły do niego Paula i Eustochium, które zdecydowały się zrezygnować swoje arystokratyczne otoczenie i resztę życia zrzucić w Ziemi Świętej. Hieronim towarzyszył im zimą 385 roku, przyjąwszy rolę duchowego doradcy. Pielgrzymi, do których przyłączył się biskup Paulinus z Antiochii, zwiedzili Jerozolimę, Betlejem i święte miejsca w Galilei, po czym udali się do Egiptu, gdzie przebywali wielcy mistrzowie ascetycznego życia.

W aleksandryjskiej szkole katechetycznej Hieronim słuchał nauk niewidomego katechety Dydyma Ślepego, który objaśniał proroctwa Hosei i wspominał Antoniego Wielkiego, zmarłego 30 lat wcześniej. przez pewien czas przebywał także w Nitrii, gdzie podziwiał zdyscyplinowane los we wspólnocie prowadzone przez mieszkańców tego "miasta Pana", jednakże nawet tam znalazł "ukryte węże" (tj. wpływy teologii Orygenesa). Późnym latem 388 roku Hieronim wrócił do Palestyny i resztę swojego życia spędził w pustelni niedaleko Betlejem. tam pozostawał w otoczeniu kilku swoich przyjaciół, tak jak kobiet jak i mężczyzn (m.in. Pauli i Eustochium), na obiekt których był duchowym przewodnikiem i nauczycielem.

pogrzeb św. Hieronima, Vittore Carpaccio

Hieronim stale pogłębiał osobisty dorobek literacki, w ciągu kiedy Paula zapewniała mu utrzymanie oraz dostarczała środki na powiększanie kolekcji książek. W okresie ostatnich trzydziestu czterech lat jego działalności powstały najważniejsze dzieła: zespół Starego Testamentu przetłumaczona z oryginału, najlepsze z komentarzy Hieronima do Ksiąg Pisma Świętego, katalog pisarzy katolickich oraz rozmowa przeciw pelagianom, którego doskonałość literacką dostrzegali nawet jego przeciwnicy. w dodatku okresu trzeba też niepodobna płomiennych polemik, które wyróżniały go z ortodoksyjnych Ojców Kościoła. Zaliczane są do nich szczególnie traktaty przeciw biskupowi Janowi Jerozolimskiemu – Orygenesowi oraz przyjacielowi Hieronima z czasów młodości – Rufinowi. przez wzgląd pism Hieronima, skierowanych przeciw pelagianizmowi, w 416 roku włamano się do jego klasztoru, podpalono go, i także zaatakowano przebywające w przed mniszki i zabito diakona, zmuszając Hieronima do schronienia się w pobliskiej fortecy.

Hieronim zmarł u Betlejem, 30 września 420 roku. Datę jego śmierci podaje Chronicon św. Prospera z Akwitanii. resztki Hieronima, zrazu złożone w Betlejem, zostały chyba przeniesione w późniejszym okresie do bazyliki Santa Maria Maggiore w Rzymie. Także innym miejscom na Zachodzie przypisuje się przechowywanie pewnych jego relikwii: tum w Nepi szczyci się tym, iż posiada głowę świętego, która wedle innej tradycji znajduje się w Eskurialu.