Tłumaczenia
Św. Hieronim, Peter Paul Rubens, 1625-1630
Hieronim był znanym uczonym w toku łaciny w czasach, jak takie propozycja sugerowało również biegłość w grece. jak rozpoczynał pracę powyżej przekładem Biblii, znał w pewnym stopniu zespół znaków hebrajski, jednakże chcąc podnosić jakość jego znajomość, zaś także rozszerzyć wiedzę na sprawa żydowskich komentarzy do Ksiąg Pisma Świętego, przeniósł się do Betlejem.
Jego pierwszym tłumaczeniem była storno istniejącej już łacińskiej wersji Nowego Testamentu, znana uniwersalnie jak Itala lub Vetus Latina (wersja "włoska" lub "starołacińska"), zaś rozpoczęta w 382 roku. zanim rokiem 390 Hieronim przystąpił do przekładu hebrajskiej Biblii na zespół znaków łaciński, koncentrując się wpierw na tłumaczeniu fragmentów greckiej Septuaginty, którą ukończył zanim 405 rokiem. Hieronim pracował powyżej tłumaczeniami w Betlejem, w klasztorze pełniącym funkcję ośrodka naukowego, jaki założyła na przedmiot niego bogata rzymska arystokratka Paula.
Przez następne 15 lat, do momentu śmierci, spod kłaki Hieronima wyszło moc komentarzy do Ksiąg Pisma Świętego, w których w szeregu przypadków argumentował swoje wybory podejmowane w procesie tłumaczenia. spośród wykorzystaniem znajomości języka hebrajskiego, która była nieodzowna w tej dziedzinie pracy, także traktaty egzegetyczne autorstwa Hieronima (szczególnie te napisane po 386 r.) są bardziej wartościowe aniżeli większość komentarzy sporządzonych przez innych Ojców Kościoła. Komentarze Hieronima bliskie są tradycji żydowskiej. pozycja tym oddaje się mąż alegorycznym i mistycznym subtelnościom, wzorując się na stylu Filona i szkole aleksandryjskiej. w odróżnieniu do współczesnych mu uczonych, Hieronim podkreślał różnicę między hebrajską Biblią (większość spośród jej ksiąg znajduje się obecnie w księgach deuterokanonicznych), zaś Hebraica veritas ksiąg kanonicznych. Dowody na owo można spotykać w jego wstępach do pism Salomona, Księgi Tobiasza oraz Księgi Judyty. Najsłynniejszym jest jednakże propozycja Hieronima ze wstępu do Ksiąg Królewskich (Prologus Galeatus):
„ Ta prolegomena do Pisma Świętego przypadkiem świadczyć usługi jak wszechstronny wprowadzenie do wszystkich ksiąg, które tłumaczymy spośród języka hebrajskiego na łacinę i możemy istnieć pewni, że to, czego nie znajdujemy w naszym spisie, rozumie się samo przez się znajduje się w pismach apokryficznych. ” — Hieronim, Prologus GaleatusKomentarze Hieronima dzielą się na trzy kategorie:
- Tłumaczenia jednakowoż przeróbki dzieł greckich poprzedników włączywszy spośród czternastoma homiliami na sprawa Księgi Jeremiasza i taką samą liczbą homilii na sprawa Księgi Ezechiela autorstwa Orygenesa (przetłumaczone ok. 380 r. w Konstantynopolu); dwaj homilie Orygenesa o Pieśniach Salomona (przetłumaczone w Rzymie, ok. 383 r.) między innymi trzydzieści dziewięć homilii na sprawa Ewangelii wg św. Łukasza (przetłumaczone ok. 389 r. w Betlejem). nieprawidłowo przypisuje się Hieronimowi tłumaczenia dziewięciu homilii Orygenesa na sprawa Księgi Izajasza. trzeba tu również zahaczyć o jego pracy pt. De situ et nominibus locorum Hebraeorum, będącej istotnym wkładem w sposób powyżej topografią Palestyny. Jest owo tłumaczenie Onomastikonu Euzebiusza wzbogacone przez Hieronima o pewne fragmenty, przy jednoczesnym pominięciu niektórych części oryginalnego tekstu. do tego samego okresu (ok. 390 r.) trzeba Liber interpretationis nominum Hebraicorum, oparta na pracy, która prawdopodobnie powstała w czasach Filona i została od tego czasu rozwinięta przez Orygenesa.
- Oryginalne komentarze do Starego Testamentu. Do okresu poprzedzającego osiedlenie się Hieronima w Betlejem trzeba seria krótkich prac na sprawa Starego Testamentu: De seraphim, De voce Osanna, De tribus quaestionibus veteris legis (zazwyczaj zawarte w listach jak 18, 20 i 36); Quaestiones hebraicae in Genesin; Commentarius in Ecclesiasten; Trctatus septem in Psalmos 10-16 (zaginiony); Explanationes in Mich/leaeam, Sophoniam, Nahum, Habacuc, Aggaeum. około roku 395 Hieronim stworzył serię dłuższych komentarzy, dobór dzieł jak mówią jednakże przypadkowy: najpierw do pozostałych siedmiu drugorzędnych proroków, w następnej kolejności do Izajasza (ok. 395-400 r.), Daniela (ok. 407 r.), Ezechiela (między 410 zaś 415 r.) oraz Jeremiasza (po 415 r., jaki pozostał niedokończony).
- Komentarze do Nowego Testamentu, obejmujące List do Filemona, List do Galatów, List do Efezjan oraz List do Tytusa (napisany naprędce w latach 387-388); komentarze do Ewangelii wg św. Mateusza (spisane w dwójka tygodnie w 398 r.); do Ewangelii wg św. Marka, do wybranych fragmentów w Ewangelii wg św. Łukasza, do prologu Ewangelii wg św. Jana oraz Księgi Objawienia. Ostatnią spośród wymienionych ksiąg Hieronim potraktował pobieżnie, wykorzystując kawałek komentarza napisanego przez Tykoniusza, pisarza pochodzącego spośród Północnej Afryki. naświetlenie ów owo swoista dysputa stanowiąca wprowadzenie do bardziej rozbudowanego dzieła autorstwa hiszpańskiego prezbitera, Beatusa spośród Liébana. zanim jednakże Hieronim podszedł do Księgi Objawienia w wyróżniający się sposób – miało owo swoje odzwierciedlenie we wprowadzeniu zmian do komentarza św. Wiktoryna (zm. 303), spośród którego chiliastycznymi poglądami się nie zgadzał. spośród tego względu chiliastyczne wykonanie zastąpił własnym, uduchowionym wyjaśnieniem, dopisał wprowadzenie i wprowadził pewne zmiany w tekście.