Pisma historyczne
wizja Niccolò Antonio Colantonio ukazujący św. Hieronima wyjmującego zadra z łapy lwa
- Jedną z pierwszych prac Hieronima w dziedzinie historii była Kronika (znana także w charakterze Chronicon lub Temporum liber), którą napisał ok. 380 roku w Konstantynopolu. Jest owo łacińskie przekład tablic chronologicznych, które stanowią drugą odsetek Kroniki autorstwa Euzebiusza wspólnie z dodatkiem opisującym okres pośród 325 i 379 rokiem. nie zważając na licznych błędów przejętych z tekstu Euzebiusza oraz pomyłek ze strony samego Hieronima profesja ta jest wartościowa chociażby dlatego, że była bodźcem do kontynuowania pracy historiograficznej Hieronima na rzecz późniejszych kronikarzy takich jak: Prosper, Kasjodor, oznacza owo Wiktor z Tunnuny.
- Trzy inne prace o charakterze hagiograficznym to:
- Vita Pauli monachi napisana w czasie pierwszego pobytu Hieronima w Antiochii (ok. 376 r.). profesja oparta jest na legendach wywodzących się z egipskiej tradycji klasztornej.
- Vita Malchi monachi captivi (ok. 391 r.). może oparta na wcześniejszej pracy, nie zważając na że wywołuje wrażenie dzieła zainspirowanego przekazami zasłyszanymi przez starego ascetę Malchusa, w czasie jego pobytu na pustyni Chalkis.
- Vita Hilarionis (ok. 391 r.). Zawiera materiał historyczny, jaki jest w wyższym stopniu wiarygodny aniżeli pozostałe dwa prace i jest oparta na biografii Epifaniusza, i także na przekazach ustnych.
- Tak zwane Martyrologium Hieronymianum. profesja owo nieprawidłowo przypisuje się Hieronimowi, bo zostało napisane z początku szóstego lub początku siódmego wieku przez mnicha pochodzącego z zachodu. autor tekstu odniósł się do rozdziału rozpoczynającego Vita Malchi, w którym Hieronim wyrażał gotowość spisania historii świętych oraz męczenników z czasów apostolskich.
- Jednak najważniejszą z prac historycznych Hieronima jest profesja pt. De viris illustribus, napisana w Betlejem w 392 roku. Dzieło, którego określenie oraz struktura zostały zapożyczone od momentu Swetoniusza, zawiera krótkie zapiski o charakterze biograficznym oraz literackim, które dotyczą 135 chrześcijańskich autorów, począwszy od momentu św. Piotra aż do samego Hieronima. Głównym źródłem informacji na zagadnienie pierwszych siedemdziesięciu pięciu autorów jest Historia ecclesiastica Euzebiusza. W drugiej części utworu, traktującego z początku o Arnobiuszu i Laktancjuszu, Hieronim zamieszcza bez liku oddzielnych informacji odnoszących się przeważnie do pisarzy zachodnich.