Odbiór Hieronima w późniejszym okresie chrześcijaństwa
Ostatnia eucharystia Św. Hieronima Sandro Botticelli
Święty Hieronim jest bez wątpienia największym uczonym z zachodnich ojców Kościoła. W Kościele rzymskokatolickim jest on uznawany zbyt patrona tłumaczy, bibliotekarzy oraz encyklopedystów.
Przewyższa on innych znajomością języka hebrajskiego oraz szczególną umiejętnością posługiwania się nim, które zdobył z wykorzystaniem ciężkiej pracy. Hieronim zdawał sobie sprawę ze swych zalet i nie był sumarycznie wolny od momentu pokusy umniejszania zasług swoich konkurentów literackich, w szczególności Ambrożego. Z reguły wynikało owo nie tyle z olbrzymiej wiedzy, którą emanował, w jakim stopniu z jego w pewnej mierze poetyckiej elegancji, ostrego dowcipu, umiejętności dostosowania do swych potrzeb znanych owo jest przysłowiowych wyrażeń, oraz także ze skuteczności osiąganego przez niego efektu oratorskiego. wartość ascezy był na obiekt Hieronima przedmiotem szerszego zainteresowania oraz wzbudzał w przed więcej entuzjazmu niż rozważania teoretyczne, przez co w taki maniera szczegółowo oceniał go Marcin Luter. Czytelnicy protestanccy nie są na ogół skłonni uznać pism Hieronima zbyt autorytatywne, przeważnie na skutek jego braku obiektywizmu jak dogmatyka oraz uległości w stosunku do tradycji ortodoksyjnej. tata święty Damazy I jest na obiekt niego bezwzględnym autorytetem, któremu sumarycznie ulega, nie zdobywając się na zwerbalizowanie własnego zdania. podatność do podporządkowania się autorytetowi ujawnia się także obiekt jasna w jego korespondencji z Augustynem (por. listy Hieronima oznaczone numerami 56, 67, 102-105, 110-112, 115-116; oraz listy Augustyna: 28, 39, 40, 67-68, 71-75, 81-82).
Niemniej jednak, nie bacząc na pewnych wad oraz słabości, Hieronim zachowuje swą wysoką pozycję wśród zachodnich ojców Kościoła. należy mu się ona, choćby z wykorzystaniem na kolosalny działanie jego łacińskiej wersji Pisma Świętego na następny postęp literatury o tematyce kościelnej i teologicznej. Protestanci w odróżnieniu zaś uważają, iż uzyskanie przez Hieronima tytułu świętego oraz doktora Kościoła katolickiego było możliwe jedynie z wykorzystaniem temu, że zerwał zupełnie z orygenistyczną szkołą teologiczną, w której został wychowany.